Γράφει ο Γιάννης Θ. Κεσσόπουλος / gkessopoulos@gmail.com
Το facebook γεννά υποχρεώσεις; Ποτέ δεν το είχα σκεφτεί, μέχρι που άρχισα να το νοιώθω.
Το σκέφτηκα και χθες με τον ορυμαγδό των συλλυπητηρίων, από ανθρώπους που λίγες μέρες πριν βρίζανε τον μακαρίτη, από άλλους που δεν τον άκουσαν ποτέ, από άλλους που ούτε τη φάτσα του δεν ήξεραν.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τα χρόνια πολλά. Καλές οι ευχές, τις λες κι ας πέσουν κάτω, αλλά σε κείνους που όχι απλώς γνωρίζεσαι αλλά έχεις μια α’ σχέση. φιλική ή επαγγελματική. Αλλά σχέση.
Τώρα δε που τα γενέθλια γίνανε μεγαλύτερη γιορτή από την ονομαστική ελέω facebook, το κακό παράγινε. Μια γιορτή κι ένα γενέθλιο, δυο φορές το χρόνο χρόνια πολλά στο ίδιο πρόσωπο, αντέχεις ελάχιστους να… “εξυπηρετήσεις” ευχόμενος.
Κι επειδή το facebook είναι ένα τεράστιο ηλεκτρονικό καφενείο, δεν μπορεί να τον βλέπεις τον άλλον κάθε μέρα και να μην του πεις χρόνια πολλά στη γιορτή και στα γενέθλια…
Σου λέει ο άλλος χρόνια πολλά, μπορείς εσύ να τον αγνοήσεις; Αγένεια. Τουλάχιστον. Για την ακρίβεια, όμως, e-αγένεια.
Όμως επειδή αυτό δεν συμβαίνει… “στα πραγματικά” καλό είναι να το απομυθοποιήσουμε κάποια στιγμή, έστω κι αν χρειαστεί να περάσουμε τη βάσανο και τον προβληματισμό.
Προσωπικά, εδώ και λίγο καιρό, μετά από 6-7 χρόνια στο facebook, έχω κόψει τις ευχές στα γενέθλια. για κάποιους δικούς μου είναι μια ευκαιρία να τους μιλήσω στο τηλέφωνο πια.
Στα επόμενα γενέθλιά μου είμαι έτοιμος να αναρτήσω ξανά τη “μικρή αγγελία εποχής” που έλεγε “Ο κ. Ι.Κ. δεν εορτάζει και δεν θα δεχθεί επισκέψεις διά τα γενέθλιά του”. Μπορεί να το κάνω και στη γιορτή μου.
Γιατί και με τις γιορτές δεν τα πάω καλά. Θα χρειαζόμουν τουλάχιστον 15′ την ημέρα για να γράφω ευχές. Αλλά εκεί -δε βαριέσαι- ο τοίχος μου είναι ανοιχτός όπως κάποτε ανοιχτά ήταν τα σπίτια και χτυπούσε κουδούνι και δεν ήξερες ποιο φλίος σε τιμά, μέχρι να ανοίξεις την πόρτα. ένα πάρτυ πραγματικό, χωρίς παρασύνθημα.
Άσε στα θανατικά. Πως να μείνεις απ’ έξω; Θαρρείς και μας κατακλύζει ένα αίσθημα υποχρέωσης προς τον θανόντα ή τους… οικείους του.
Όχι άλλες υποχρεώσεις λόγω facebook. Βιώσαμε το μέσο, καιρός είναι να το αξιολογήσουμε και να βγάλουμε συμπεράσματα (βιωματικά) για τη σχέση μας με αυτό. Το facebook είναι ένας καταπληκτικός τρόπος επικοινωνίας, αλλά δεν είναι ο ένας και μοναδικός τρόπος επικοινωνίας. Ό,τι και να κάνεις, αγκαλιά δεν κάνεις… Υπάρχουν και οι πραγματικοί τρόποι για επικοινωνία και ευχές. Αν μη τι άλλο, είναι πιο ουσιαστικοί και λιγότερο χρονοβόροι.
*Δεν είναι άποψη, είναι μαρτυρία. Μαρτυρία προσωπική προς αξιολόγηση.