Του Σταύρου Λυγερού
Το έργο το έχουμε ξαναδεί. Η ψηφοφορία για το δεύτερο Μνημόνιο στις αρχές του 2012 είχε προκαλέσει αποσχίσεις σε ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. Τότε, όμως, η «πρασινογάλαζη» πλειοψηφία στη Βουλή ήταν πολύ μεγάλη. Σήμερα, η «παράταξη του Μνημονίου» δεν έχει πια κοινοβουλευτικές εφεδρείες. Οι εκλογές του Μαΐου και Ιουνίου άλλαξαν ριζικά τον συσχετισμό δυνάμεων.
Υπενθυμίζουμε ότι για να αποσπάσουν η Ν.Δ. το 29,66% και το ΠΑΣΟΚ το 12,28%, χρησιμοποιήθηκαν όλα τα μέσα. Κορυφαίοι παράγοντες της Ευρωζώνης και εγχώρια ΜΜΕ βομβάρδισαν την κοινή γνώμη με τα γνωστά εκβιαστικά διλήμματα, καλλιεργώντας ένα πρωτοφανές κλίμα κινδυνολογίας. Παραλλήλως, για να κερδίσουν ψήφους, οι «γαλάζιοι» και οι «πράσινοι» κατέβηκαν στις εκλογές με σημαία την επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου, την οποία αντιπαρέθεσαν στην κατ’ αυτούς τυχοδιωκτική επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ να το καταγγείλει μονομερώς. Η ΔΗΜΑΡ (6,26%), μάλιστα, μιλούσε για σταδιακή απεμπλοκή.
Πολύ γρήγορα, όμως, φάνηκε ότι την κυβερνητική ατζέντα καθορίζουν οι απαιτήσεις της τρόικας. Ετσι, η επαναδιαπραγμάτευση εκφυλίσθηκε σε επιμήκυνση, η οποία με τη σειρά της έχασε τη σημασία της, όταν, κατ’ απαίτηση των δανειστών, αποφασίσθηκε σχεδόν τα τρία τέταρτα των περικοπών και των φορολογικών επιβαρύνσεων να εφαρμοσθούν το 2013. Στον σκουπιδοτενεκέ πετάχτηκε και η προγραμματική συμφωνία Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, με βάση την οποία σχηματίσθηκε η κυβέρνηση Σαμαρά.
μέσω kathimerini.gr