Πολλές φορές οι ωραίες ιδέες χρειάζονται ωρίμανση. Και οι καρποί τους περιμένουν τον τρύγο τους. Όπως συνέβη με τον αστικό αμπελώνα, τον πρώτο στην Ελλάδα, που τρύγησε τους καρπούς του (ξινόμαυρο) ξανά, για δεύτερη χρονιά, πριν από λίγες μέρες και αναμένει πλέον την οινοποίησή του.
Απέναντι από το Καυτανζόγλειο Στάδιο, σε ένα δημοτικό πάρκο, πριν από 3 χρόνια (Απρίλιος 2013) ο τότε αντιδήμαρχος Περιβάλλοντος του Δήμου Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνος Ζέρβας είχε την ιδέα και με τη βοήθεια του οινοποιού Βαγγέλη Γεροβασιλείου, του Στέφανου Κουντουρά από το Εργαστήρι Αμπελουργίας του ΑΠΘ και του διευθυντή Περιβάλλοντος του Δήμου Βαγγέλη Ματζίρη, έκανε πράξη μια “καλή πρακτική”, κάτι που ήδη υπήρχε και λειτουργούσε σε πόλεις όπως το Παρίσι και η Νέα Υόρκη: έναν αστικό αμπελώνα. Έναν αμπελώνα ίσως όχι για να πίνει κρασί όλη η πόλη (ακόμα), αλλά για να παράγει η Θεσσαλονίκη ένα ποτό σύμβολο ελληνικό και δώρο προς τους εκλεκτούς φίλους της.
Καλλιεργήθηκαν τέσσερις ελληνικές ποικιλίες: το ξινόμαυρο, το αγιωργίτικο, η μαλαγουζιά και η ρομπόλα. Δύο κόκκινα και δύο λευκά. Στο εγχείρημα συμμετείχαν κατά καιρούς και ανάλογα με τις ανάγκες οι άνθρωποι της γειτονιάς, οι εθελοντές, σχολεία με εκατοντάδες μαθητές, πολίτες και επισκέπτες.
Η ενέργεια αυτή ξένισε πολλούς μιας και δεν είμαστε συνηθισμένοι σε τέτοιου είδους κινήσεις, υπήρξαν σκωπτικά σχόλια αλλά και απόπειρες αποτροπής. Από την άλλη, προκάλεσε το ενδιαφέρον των ΜΜΕ όλης της χώρας. “Παγκοσμίως συνηθίζεται η διάθεση του αστικού κρασιού να γίνεται μέσω δημόσιας δημοπράτησης. Εταιρείες και ιδιώτες καταβάλουν μεγάλα ποσά για την απόκτηση του, και τα έσοδα διατίθενται για κοινωφελείς σκοπούς. Κάτι τέτοιο είχαμε κι εμείς στο όραμα μας για το κρασί της Θεσσαλονίκης. Προχωρήσαμε μάλιστα και σε δημόσια διαβούλευση για το όνομα και το λογότυπο του κρασιού” σημειώνει ο Κ. Ζέρβας.
Τέτοιες μικρές κινήσεις είναι που κάνουν πολλές φορές τη διαφορά στον αστικό χώρο. Όχι μόνο σαν στοιχείο του αστικού περιβάλλοντος αλλά και ως επίδραση στη νοοτροπία των κατοίκων, μιας και αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι πόλη δε σημαίνει τσιμέντο, δε σημαίνει αποκοπή από τις εναλλαγές της φύσης. Είναι ενέργειες που μπορεί να γίνουν πραγματικότητα σε πολλές γειτονιές, αρκεί να τις δούμε όχι σαν ένα ξένο χωράφι αλλά ως την αυλή μας, ως την προέκταση του σπιτιού μας.