Με τον Δημήτρη Πετρίδη
Κεντρική Μικρά Ασία, έτος 2300 π.Χ.: ένας Χετταίος, έφιππος, προχωράει αμέριμνος σ’ ένα καταπράσινο λιβάδι κίτρινου χρώματος. Ξαφνικά, τραβάει απότομα τα χαλινάρια του αλόγου και σταματά. Η προσοχή του έχει επικεντρωθεί σε μια ξύλινη επιγραφή, όχι πολύ μακριά από το μέρος που στέκεται. Γράφει “Εργαστήρι Χάλυβα Ταρκασνάβα”.
Ξεπεζεύει και κατευθύνεται προς το μικρό σπιτάκι, όπου- κατά τα φαινόμενα- εργάζεται ο Ταρκασνάβα. Δίπλα από την πόρτα βρίσκει ένα μικρό, λευκό κουμπάκι. Πάνω από το κουμπί, σε άπταιστη χεττιτική, λέει “press here”. Το πατάει. Ακούγονται ήχοι πουλιών που κελαηδούν κι εν συνεχεία ο Ταρκασνάβα κάνει την εμφάνισή του.
“Καλησπέρα ξένε”, χαιρετίζει το Χετταίο.
“Καλησπέρα και σε σένα”, απαντά αυτός. “Ήθελα να μάθω με τι ακριβώς ασχολείσαι- γι’ αυτό σου χτύπησα”.
Ο Ταρκασνάβα κουνάει το κεφάλι του με κατανόηση και τον προσκαλεί μέσα. Δείχνει ένα κακοφτιαγμένο τραπέζι στην άκρη του δωματίου, που πάνω του έχει μια περίεργη, ακατέργαστη «ουσία».
“Ιδού!”, ξεκινά ο Ταρκασνάβα. “Κράμα σιδήρου- άνθρακα, με 2,06 καθαρό βάρος και λιγότερο από 1% μαγγάνιο, συν κάποια μικρά ποσοστά πυριτίου, φωσφόρου, θείου και οξυγόνου”.
Ο Χετταίος, αποσβολωμένος, του κάνει νόημα να συνεχίσει.
“Φτιάχνω φερριτικούς χάλυβες, περλιτικούς, μαρτενσιτικούς και μπαινιτικούς. Καταλαβαίνεις τώρα;”
Το βλέμμα του Χετταίου θυμίζει ανθρώπου που μόλις έχει δει την πρώτη αρσενική γοργόνα, οπότε όχι, δεν καταλαβαίνει. Παρά ταύτα, ρωτάει: “Και που χρησιμοποιείται αυτό που φτιάχνεις;”
Ο Ταρκασνάβα χαμογελά. “Που χρησιμοποιείται; Παντού! Σε καμιά 4000 χρόνια από τώρα, θα γίνει το πιο διαδεδομένο κατασκευαστικό υλικό μετά το σκυρόδεμα και το ξύλο. Οι αυτοκινητοβιομηχανίες θα βασίζονται σ’ αυτό, οι οικιακές συσκευές, ακόμα και οι οικοδομές.”
“Ω ρε Ταρκασνάβα… Πόσο μπροστά είσαι;”, είναι το ρητορικό ερώτημα του Χετταίου. “Και να σου πω, δεν έχει μια πιο κοινή ονομασία αυτό που παράγεις;”
“Πως δεν έχει: Ατσάλι”.
“Ατσάλι…”, «δοκιμάζει» τον ήχο της λέξης ο Χετταίος. Και έπειτα από μια μικρή παύση, συνεχίζει: “Υπάρχει ποτέ περίπτωση να χρησιμοποιηθεί στον αθλητισμό το ατσάλι;”
Ο Ταρκασνάβα φαίνεται ν’ αδυνατεί ν’ απαντήσει για πρώτη φορά. Ωστόσο, μετά από λίγο, το βρίσκει: “Ίσως μόνο μεταφορικά”, απαντάει και ξαναπέφτει σε βαθιά περισυλλογή.
Έχει δίκιο- «μεταφορικά». Να, για παράδειγμα…
• Στη Euroleague του μπάσκετ, ο Παναθηναϊκός- στο τέταρτο ματς απέναντι στη Μακάμπι- απέδειξε πως έχει ατσάλινη ψυχή: με το σκορ στο 1-2 υπέρ των Ισραηλινών και το καθοριστικό παιχνίδι της περασμένης Πέμπτης να διεξάγεται στο φλογισμένο Nokia Arena, οι πράσινοι ένιωσαν στο πετσί τους την έκφραση “με την πλάτη στον τοίχο”. Όμως, παρά τις αντίθετες προβλέψεις (που πήγαζαν από τις δικές του, υποτονικές εμφανίσεις), ο πρωταθλητής Ευρώπης του 2011 βγήκε στο παρκέ με μάτι που γυάλιζε, αφήνοντας στην άκρη τον καταρράκτη. Ο Καλάθης ήταν εκπληκτικός σε άμυνα κι επίθεση, ο Διαμαντίδης σκόραρε όταν χρειάστηκε και στα μετόπισθεν δεν άφησε κανέναν παίχτη της Μακάμπι να πάρει ανάσα, ο Καϊμακόγλου επιβεβαίωσε γι’ ακόμα μία φορά την τρομερή αγωνιστική του άνοδο και ο Ομπράντοβιτς θυμήθηκε πως είναι ο «Άρχοντας των Δαχτυλιδιών» και έπαψε να κοουτσάρει σα να ήταν το Γκόλουμ. Πάνω απ’ όλους, ωστόσο, ήταν ο μέγιστος Σαρούνας Γιασικεβίτσιους, που κατέστρεψε κάθε αμυντικό πλάνο του (κάκιστου προχθές) Μπλατ και με δύσκολα, προσωπικά καλάθια οδήγησε τον Παναθηναϊκό στο 2-2 και ένα βήμα πριν το final 4 της Κωνσταντινούπολης.
Ατσάλινα, βεβαίως, ήταν και τα «καρύδια»- για να το θέσουμε κομψοεπώς- των παικτών του Ολυμπιακού, που χθες έριξαν στο καναβάτσο τη Σιένα και προκρίθηκαν στους “4” της διοργάνωσης- μια επιτυχία κολοσσιαίων διαστάσεων, αν αναλογιστούμε πως μέχρι πριν από μερικούς μήνες οι πιθανότητες να πετύχουν κάτι τέτοιο οι πειραιώτες φάνταζαν λιγότερες κι απ’ το να γίνουν του σπανού τα γένια. Ο Ολυμπιακός, στηριζόμενος στην απίστευτη απόδοση του Χάινς (που σκόραρε, πήρε ριμπάουντ, έκανε τάπες κι έβγαλε έξω από τα νερά του τον Άντερσεν) και την επιστροφή του Σπανούλη στις ηγετικές εμφανίσεις, πέτυχε ένα εκκωφαντικό νοκ- άουτ απέναντι στη Σιένα και, πλέον, πηγαίνει με χίλια να συναντήσει την Μπαρτσελόνα στον ημιτελικό του final 4. Οι πιθανότητες σίγουρα δεν είναι με το μέρος του, όμως, αν προσέξετε καλύτερα, θα δείτε στην άκρη του πάγκου της ομάδας την ευφυέστερη προπονητική γριά αλεπού της Ευρώπης: τον Ντούσαν Ίβκοβιτς. Και, όπως λέει κι ένα αρχαίο ρητό που παρέμενε ανεξήγητα τόσα χρόνια στο σκοτάδι, “ποτέ μην υποτιμάτε τη δύναμη της ευφυούς προπονητικής γριάς αλεπούς”.
• Στο τένις, και το Miami Masters, ο Ναδάλ φανέρωσε για χιλιοστή φορά το ατσάλινο “εγώ” του, όταν στον προημιτελικό του τουρνουά πέταξε έξω τον Τσονγκά, παίζοντας, ουσιαστικά, με ένα πόδι! Δυστυχώς, αναγκάστηκε ν’ αποσύρει τη συμμετοχή του για τον ημιτελικό απέναντι στο Μάρεϋ, μιας και το τένις με κουτσό δεν ενδείκνυται.
• Στη Φόρμουλα 1, ο (αντιπαθής, αλλά ταλαντούχος) Φερνάντο Αλόνσο φρόντισε να υπενθυμίσει σε όλους τους αμφισβητίες του πως διαθέτει μέταλλο πρωταθλητή- και ποιο είναι αυτό το μέταλλο; Το ατσάλι, σωστά. Στο grand- prix της Μαλαισίας, έχοντας στα χέρια του ένα μονοθέσιο- τη Φεράρι- που μετά βίας κινείται ταχύτερα από βαρυφορτωμένο γαϊδούρι, κατάφερε να δει πρώτος την καρό σημαία, εκμεταλλευόμενος, φυσικά, τα τερτίπια του καιρού, που μετέτρεψαν την πίστα σε ασφάλτινη πισίνα. Όπως και να ’χει, το κατόρθωμα του Ισπανού είναι μεγάλο, ειδικά από τη στιγμή που οι κύριοι ανταγωνιστές του- Μπάτον, Φέτελ- έμειναν εκτός δεκάδας.
• Τέλος, στο Champions League ο μαγικός ΑΠΟΕΛ προσέκρουσε στο ατσάλινο ποδοσφαιρικό παγόβουνο που λέγεται “Ρεάλ Μαδρίτης” και η σπουδαία ευρωπαϊκή του πορεία θα ολοκληρωθεί (μετά το 0-3 στην Κύπρο) την ερχόμενη βδομάδα στο Μπερναμπέου.
Πως το έλεγε εκείνη η παλιά διαφήμιση για σαμπουάν; “Όχι πια δάκρυα;”
Ακριβώς. Έπαιζε με τη Ρεάλ.
Όχι πια δάκρυα.