Ένα ηλιόλουστο απόγευμα ως περήφανη νονά έφτασα στο «Ολυμπιακό Μουσείο» όπου τα «Πρότυπα Εκπαιδευτήρια Θεσσαλονίκης» για ακόμη μια χρονιά διοργάνωσαν τους θεατρικούς μαθητικούς αγώνες «Ακτίς Ονείρου». Έκατσα στη θέση μου και σφίχτηκε το στομάχι μου από το άγχος. Είχα μοιραστεί το άγχος μαζί με τον Αντρέα. Φορώντας το υπέροχο κοστούμι της παράστασης με καλωσόρισε, με αγκάλιασε αλλά αμέσως αισθάνθηκα το άγχος που είχε πριν ανέβει στην σκηνή. Δεν το λες και λίγο. Ένα παιδάκι β’ δημοτικού να προσπαθεί, μαζί φυσικά με τους συμμαθητές του, να μας εξηγήσει το «Μυστικό της θαλασσοχώρας». Χάρηκα όμως ιδιαίτερα γιατί αμέσως κατάλαβα ότι το άγχος τους το καταπολέμησε η ομαδικότητα, η φιλία και το παιχνίδι. Γιατί σαν παιχνίδι το είδαν και πολύ σωστά, κατά την γνώμη μου.
Το κείμενο όμως έκρυβε πολλές αλήθειες και, μέσα από αυτό το δημιουργικό παιχνίδι, έγινε τόσο απλά η αφομοίωσή τους από τα παιδιά. Επίσης η δημιουργική Μαρία (συντονίστρια τους) είχε μια καταπληκτική ιδέα. Όλα τα παιδιά… έπαιξαν όλους τους ρόλους. Τι ωραία μάθημα! Αμέσως οι μαθητές αντιλήφθηκαν ότι είναι όλα… κύκλος. Δηλαδή τώρα εσύ είσαι ο βασιλιά και μέσα σε κλάματα δευτερολέπτου μπορεί να γίνεις ο βοηθός του βοηθού και το ανάποδο. Μα έτσι δεν είναι η ζωή; Το θέμα είναι η εσωτερική μας καλλιέργεια. Μόλις έπεσε η αυλαία ο ενθουσιασμός των παιδιών ήταν πραγματικά συγκινητικός.
Η τέχνη γενικά διδάσκει και θα πρότεινα σε όσους είμαστε γονείς με «κανονικά» παιδιά χωρίς… ιδιαίτερα ταλέντα να πάρουμε ταινίες μέσα από τις οποίες υμνείται η διαφορετικότητα και να τις παρακολουθήσουμε μαζί τους. Είναι σημαντικό να αντιληφθούμε πρώτα από όλα εμείς ότι η δύναμη της ψυχής είναι πιο μεγάλη από τη σωματική μας δύναμη και τη δύναμη του μυαλού. Γιατί πραγματικά «Δεν υπάρχει τίποτε αδύνατο γι’ αυτόν που θα προσπαθήσει», όπως είχε πει και ο Μέγας Αλέξανδρος.