Γράφει ο Πέτρος Χασάπης
Επειδή πολύ άρχισε να παίζει τελευταία η λέξη εμφύλιος στα καθεστωτικά ΜΜΕ και στα χείλη των ανθρώπων του πολιτικού συστήματος, έχουμε να πούμε τα εξής. Δεν νομίζουμε ότι υπάρχει κανείς αφελής πλέον σ’ αυτή τη χώρα για να πάει να χάσει τη ζωή του κτυπώντας άλλους Έλληνες για χάρη του σάπιου και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος. Δεν υπάρχει, θέλουμε να πιστεύουμε, κανείς ανόητος που θα πάει να σκοτωθεί για να διασωθούν οι πολιτικοί γόνοι και οι πολιτικές οικογένειες. Να θυσιάσει τη ζωή του για να διασωθούν τα διαπλεκόμενα κρατικοδίαιτα συμφέροντα που διέλυσαν τη χώρα και την κοινωνία.
Το έχουμε πει πολλές φορές, θα το πούμε ακόμα μία Μετά το τέλος του απελευθερωτικού αγώνα το 1821 και μέχρι το 1967, αυτό το ίδιο και απαράλλαχτο πολιτικό σύστημα που έχουμε και σήμερα, οδήγησε κατ’ επανάληψη τη χώρα σε κρίσεις. Όμως πάντα το έβγαζαν από την κυκλοφορία και το διέσωζαν τρεις παράγοντες. 1) το παλάτι, 2) διάφορα στρατιωτικά κινήματα και δικτατορίες και 3) εσωτερικές ή εξωτερικές εθνικές καταστροφές. Μετά, το ίδιο πολιτικό σύστημα επανερχόταν «δοξασμένο» και αποκατεστημένο για να συνεχίσει το έργο του ξεκοκαλίσματος του εθνικού πλούτου. Το ίδιο συνέβη και μετά το τέλος της Απριλιανής χούντας.
μέσω προεδρική δημοκρατία