Του Γιάννη Μαρίνου
Μια εξαδέλφη μου, που υπέφερε πολύ από ναυτία, σε ένα από τα ταξίδια της καθώς ταρακουνιόταν πολύ το πλοίο από τον άγριο βοριά φώναξε απελπισμένη: «Ας βουλιάξουμε επιτέλους να ησυχάσω». Αυτή η κραυγή απελπισίας ολοένα και εντονότερη βγαίνει από τα στήθια πολλών ανέργων, νέων χωρίς μέλλον, οφειλετών που δεν μπορούν να πληρώσουν τα χρέη τους, πενόμενων συνταξιούχων, που εύκολα παρασύρονται από πονηρούς δημαγωγούς, αλλά και από τη μαφία της δραχμής, δηλαδή εκείνους που θα ωφεληθούν από την επάνοδο στη δραχμή. Ας βουλιάξουμε επιτέλους, ας πτωχεύσουμε, ας φύγουμε από το ευρώ για να ησυχάσουμε από την αγωνία και τις απειλές που μας κρατούν σε διαρκές και αφόρητο άγχος.
μέσω ΤΟ ΒΗΜΑ